2 Min Read

Gus Van Sant. Cinémathèque Française

2 Min Read

Gus Van Sant. Cinémathèque Française

از کسی شنیده بودم، ی ا جایی خوانده بودم که گاس
ون سنت آدمی خجالتی است که کمتر درباره ی
فعالی تهایش صحبت م یکند. معلوم نیست این حرف
تا چه حد درست است و تا چه حد شایعه، اما حداقل تا
زمان برپایی نمایشگاهك ارهای او در سینماتک پاریس،
خیلی از سینماروهای جدی هم از فعالی تهای متعدد
هنری او ب یخبر بودند: نقاشی، طراحی، عکاسی،
موسیقی و… که هریک را ب هطور جدی، از سا لهای
دانشجویی دنبال می کند. البته بسیاری، آثار او را در
زمین هی موسیقی، در فیل مهایش از جمله ب یقرار
شنید هاند،ی ا شاید برخی عک سهایش را دید هاند، ولی
نه مجموعه ی آنها را در ی ک جا. هرچند که چیدمان
آنها گاهی آزاردهنده است، ولی در کل جذابی تهای
خود را هم دارد.

آن طور که به نظر می رسد، سعی شده هریک از سالن های نمایشگاه به ی کی از فعالیت های ون سنت اختصاص داده شود ولی طبیعتاً – و چون نمایشگاه در سینماتک برگزار م یشود – سینما در مرکزیت آنها
قرار دارد. فضایی تاریک و سیاه با عنوان «سین هپارک » آغازگر نمایشگاه است. فضایی که در آن بخش هایی از «تترالوژی مرگ » و نسنت )جری، فیل، آخرین روزها، پارانوئید پارک و ب یقرار که در سال ۲۰۱۱ به آ ن گروه اضافه شده( روی پرد هی سینما نمایش داده م یشود. آ نطور که برنام هریز نمایشگاه، ماتیو اُرلآن می گوید: «سعی کردیم این سینه پارک با سال نهای نمایش عادی فیلم در گالر یها و موز هها تفاوت داشته باشد. نیمک تهای آن مانند سکوهای اسکیت  بازی در پارک ها ساخته شده اند. به همین دلیل هم نامش را سین هپارک گذاشتیم ». هرچند این توضیح قابل فهم است ولی بود و نبود این سکوها شاید فرق چندانی در آن فضا به وجود نم یآورد. فضای بعدی به پروژ ههای متفاوت عکاسی او تعلق دارد. عک سهای او از شانزد هسالگی، از زمانی که اولین دوربین عکاسی خود را داشته و پس از آ نکه در دوران تحصیلش در ده هی ۱۹ ۷۰ در مدرس هی طراحی رودآیلند آن را به طور جد یتر ادامه داده
است. فضایی مرب عمستطیل که دورتادور دیوار داخلی آن عک سهای پولاروید بازیگران، نویسندگان، هنرمندان و ب ینام و نشا نها به ترتیب حروف الفبا به نمایش گذاشته شده اند. درست مانند اندی وارهول كه با اسكرين تست هایش، روح هنرمندان نامتعارف را نمایش می داد، ون سنت حضور آنهایی را که برای او الهام بخش بوده اند با عكس های پولارویدی اش ثبت کرده است. او در اواسط ده هی ۸۰ ۱۹ هم از همین دوربین پولاروید برای ثبت لوکیشن های فیلم های شب بد و كابوی دراگ استورها استفاده کرده و درست هما نقدر که به فرم و ترکی ببندی در قاب فیلم هایش اهمیت می دهد، عکس هایش هم از این خصوصیت دور نیستند.

این که ون سنت از گروه های راک و همچنین برای
مجله های مد عکاسی می کرده شاید جذابیت
کمتری نسبت به Cut-Up های او داشته باشد.
این سری از عک سها باعث م یشود به ارتباط و
اهمیت نسل بيت برای ون سنت و تأثیرش بر او
پرداخته شود. درست هما نطور که در 1976 در
کتاب «ذهن سوم The Third Mind( » (، ویلیام باروز
William S. Burroughs( ( و بریون گايسن ) Brion
Gysin ( اید ههای خود را چاپ کردند که کلاژی
از نوشته و عکس و نقاشی و ایده های متفاوت بود،
و نسنت هم با همان حا لوهوا عک سهای پولاروید
قدیمی خود را در سا لهای ۲۰۱۰ بازنگری م یكند و
از آن پرتره ها کلاژهای کامپیوتری می سازد؛ و با این
ترکیب، قدرت تخیلی ذهن و روح انسان و هنرمند را
زیر سؤال م یبرد.